Standardy emisyjne z instalacji w zakresie LZO

Standardy emisyjne z instalacji w zakresie LZO

Jakich podmiotów dotyczy emisja lotnych związków organicznych do środowiska? Jakie są kwestie przestrzegania standardów emisyjnych LZO, wymagań monitoringowych, bilansów i sprawozdawczości, a także możliwych sankcji? Artykuł zawiera definicje zjawisk i pojęć związanych z tematyką dotyczącą standardów emisyjnychlotnych związków organicznych.

Definicje

Przez LZO – rozumie się lotne związki organiczne mające w temperaturze 293,15 K prężność par nie mniejszą niż 0,01 kPa, względnie posiadające analogiczną lotność w szczególnych warunkach użytkowania.

Rozpuszczalniki organiczne – to LZO, które są stosowane oddzielnie lub w połączeniu z innymi substancjami i które nie podlegają przemianie chemicznej, w celu rozpuszczania surowców, produktów, materiałów odpadowych lub zanieczyszczeń, lub LZO, które są stosowane jako czynnik rozpuszczający, czynnik dyspergujący, regulator lepkości, regulator napięcia powierzchniowego, plastyfikator lub konserwant.

Jakie instalacje i procesy podlegają przepisom dotyczącym standardów emisyjnych w zakresie LZO?

Zgodnie z § 32 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, procesy prowadzone w instalacjach, w których są używane LZO, dla których ustala się standardy emisyjne, określa załącznik nr 7 do ww. rozporządzenia. Natomiast, § 32 ust. 2 uściśla, że standardy emisyjne ustala się dla instalacji, w których prowadzone są procesy określone w załączniku nr 7 i których łączna zdolność produkcyjna wymaga dla danego procesu zużycia LZO, określonego w załączniku nr 8.

Ponieważ standardy emisyjne mogą być zróżnicowane dla tzw. „instalacji nowych” i „instalacji istniejących”, należy tu podać ich definicje:

– przez instalacje istniejące rozumie się instalacje, dla których wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lub, gdy taka decyzja nie była wymagana, zawiadomienie o zamiarze przystąpienia do użytkowania, złożono przed dniem 29 marca 1999 r., jeżeli instalacje zostały oddane do użytkowania nie później niż do dnia 29 marca 2000 r.;

– przez instalacje nowe rozumie się instalacje, dla których wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lub, gdy taka decyzja nie była wymagana, zawiadomienie o zamiarze przystąpienia do użytkowania złożono po dniu 28 marca 1999 r., lub instalacje, które oddano do użytkowania po dniu 29 marca 2000 r.

UWAGA! Standard emisyjny zdefiniowany został, w art. 3 pkt 33 ustawy POŚ, jako dopuszczalne wielkości emisji.

Rodzaje standardów emisyjnych

Rodzaje standardów emisyjnych wymienione są w § 33 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych z instalacji:

S1 – zorganizowany, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny;

S2 – niezorganizowany, wyrażone jako procent wsadu LZO;

S4 – zorganizowany i niezorganizowany, wyrażone jako stosunek masy LZO do jednostki produktu lub surowca.

Kto powinien prowadzić pomiary?

Do wykonywania pomiarów emisji w zakresie LZO zobowiązane są podmioty, które jednocześnie spełniają następujące warunki:

– eksploatują instalacje, w których wykorzystuje się procesy określone w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, o zdolności produkcyjnej wymagającej zużycia lotnych związków organicznych ponad wartości progowe, określone w załączniku nr 8;

– eksploatują instalacje, w których, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, są stosowane rozpuszczalniki organiczne i w których dotrzymanie standardów emisyjnych wymaga stosowania urządzeń ograniczających wielkość emisji LZO.

Prowadzenie pomiarów

Pomiary ciągłe emisji LZO do powietrza prowadzi się, jeżeli z jednego emitora są wprowadzane do powietrza LZO w ilości nie mniejszej niż średnio 10 kg/h w przeliczeniu na emisję całkowitego węgla organicznego.

Pomiary okresowe emisji LZO do powietrza prowadzi się, jeżeli z jednego emitora są wprowadzane do powietrza LZO w ilości średnio do 10 kg/h w przeliczeniu na emisję całkowitego węgla organicznego. Okresowe pomiary emisji LZO do powietrza prowadzi się raz na rok.

Ciągłe i okresowe pomiary emisji LZO wprowadzanych do powietrza z instalacji (§ 11 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody) wykonuje się:

1) metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając całkowity węgiel organiczny – w przypadku instalacji, dla których określono standard emisyjny S1;

2) metodą chromatograficzną lub metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, oznaczając całkowity węgiel organiczny – w przypadku instalacji, dla których określono standard emisyjny S4, oraz instalacji powlekania nowych pojazdów, których zdolność produkcyjna wymaga zużycia nie mniej niż 15 Mg LZO w ciągu roku;

3) metodą chromatograficzną – w przypadku LZO klasyfikowanych w przepisach w sprawie wykazu substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem jako R40, R45, R46, R49, R60 lub R61.

W przypadku pomiarów okresowych emisji LZO, wykonywanych metodą ciągłej detekcji płomieniowo-jonizacyjnej, z oznaczeniem całkowitego węgla organicznego, całkowity czas pomiaru powinien wynosić co najmniej 60 minut, w co najmniej 3 seriach pomiarowych nie krótszych niż 20 minut; w przypadku gdy w instalacji dany proces prowadzony jest w czasie krótszym niż 60 minut, pomiar powinien zostać przeprowadzony w całym czasie trwania procesu.

Dotrzymanie standardów i bilansowanie

Zgodnie z § 33 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych z instalacji, dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w § 32 ust. 1 i 2, sprawdza się na podstawie pomiarów wielkości emisji LZO i rocznego bilansu masy LZO według wzorów zawartych w rozporządzeniu (§ 34).

Sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, dokonuje się w terminie 2 miesięcy od zakończenia roku objętego bilansem. O każdym przypadku niedotrzymania tych standardów informuje się niezwłocznie organ ochrony środowiska właściwy do wydania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanegowojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, przedkładając roczny bilans masy LZO.

Kary i opłaty

Podmioty wykorzystujące LZO kary i opłaty ponoszą na zasadach ogólnych tj. ustawy POŚ (tytuł V Środki finansowo-prawne).

Opłaty ponoszone są przez podmioty korzystające ze środowiska w zakresie wprowadzania gazów do powietrza za każdy kilogram wprowadzonej substancji. Wysokość opłaty uzależniona jest od ilości i rodzaju wprowadzonej substancji do powietrza oraz od tego, czy podmiot posiada aktualne pozwolenie emisyjne.

Administracyjne kary pieniężne ponoszone są natomiast wyłącznie za przekroczenia lub naruszenia warunków korzystania ze środowiska ustalonych decyzjami w zakresie wprowadzania gazów do powietrza. Kary wymierzane są w oparciu o pomiary kontrolne lub własne zakładu, do których jest zobowiązany.

Podstawa prawna: