Kto decyduje, że odpad przestaje być odpadem?

Ustawa o odpadach oraz dyrektywa w sprawie odpadów definiuje odpad jako każdą substancje lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia został zobowiązany.

Odpady mogą być uznane za produkt uboczny gdy substancja lub przedmiot, powstają w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkowanie.

Jakie warunki muszą być spełnione?

Muszą zostać też spełnione warunki określone w art. 5 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów:

– dalsze wykorzystywanie danej substancji lub tego przedmiotu jest pewne;

– dana substancja lub przedmiot mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez jakiegokolwiek dalszego przetwarzania innego niż normalna praktyka przemysłowa;

– dana substancja lub przedmiot są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego; oraz

– dalsze wykorzystywanie jest zgodne z prawem, tzn. dana substancja lub przedmiot spełniają wszelkie istotne wymagania dla określonego zastosowania w zakresie produktu, ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, i nie doprowadzi do ogólnych niekorzystnych oddziaływań na środowisko lub zdrowie ludzkie.

Odpady tracą swój status, gdy zostały poddane procesowi odzysku, w tym recyklingu, i spełniają ścisłe kryteria zawarte w art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie odpadów:

– dana substancja lub przedmiot jest powszechnie stosowana do konkretnych celów;

– istnieje rynek takich substancji lub przedmiotów bądź popyt na nie;

– dana substancja lub przedmiot spełniają wymagania techniczne dla konkretnych celów oraz wymagania obowiązujących przepisów i norm mających zastosowanie do produktów; oraz

– zastosowanie danej substancji lub przedmiotu nie prowadzi do ogólnych niekorzystnych skutków dla środowiska lub zdrowia ludzkiego.

Artykuł został napisany w oparciu o stan prawny aktualny na dzień 21 czerwca 2012 r.


Podstawa prawna: